Podwójny tytuł biskupa
Jest rok 1958, Karol Wojtyła otrzymuje podwójny tytuł biskupa. Cztery lata później był już krajowym duszpasterzem środowisk inteligentnego środowiska. Bardzo często podróżował zagranicę, gdzie szerzył wiedzę religijną i ewangelizacyjną. Hasło jego posługi brzmiało Totus Tuus (po polsku: cały Twój), a skierowane było do Matki Chrystusa. Św. Ludwik Maria Grignion de Montfort, który był barokowym pisarzem ascetycznym, stał się jego inspiratorem i właśnie na bazie "Traktatu o prawdziwym nabożeństwie do Najświętszej Maryi Panny" utrzymywała się jego koncepcja tzw. "niewolnictwa duchowego". Rozumiał to jako dobrowolne i ufne oddanie się w opiekę Matki Boskiej. Dzień przed sylwestrem 1963-1964 roku został mianowany arcybiskupem metropolitą krakowskim. Minęły cztery lata - i wygrał nominację na kardynała. W 1967 w Kaplicy Sykstyńskiej dostał czerwony biret (przysługujący każdemu kardynałowi) od ówczesnego papieża Pawła VI. Jego kościołem tytularnym został kościół imienia św. Cezarego Męczennika na Palatynie. W dalszym ciągu wiele podróżował, wizytował klasztory, odwiedzał parafie, kościoły. W międzyczasie uruchomił proces beatyfikacyjny siostry Faustyny Kowalskiej (znana głównie jako autorka "Dzienniczka" oraz apostołka ruchu Miłosierdzia Bożego). Często zajeżdżał do Tatr i na Podhale. Jego miłość do górskich spacerów nigdy nie wyparowała.